Gülümsemek güzel :)

Bu kız bana iyi geliyor! Gerçekten! Şu simgesel olarak gördüğünüz gülümsemenin gerçeğini sağlıyor bende :) Üstelik cep telefonundan mesajlaşırken bile :)
Bugün boş yolda gece gece araba kullanırken, çoğu insanın tek başınayken yaptığı gibi, düşünüyordum. Ben aslında şanslı bir insanım ama unutuyorum arada diye. Aslında arada unutuyorum sayılmaz, daha çok arada hatırlıyorum diyebiliriz.
Neyse kırmızı ışıkta durmuş beklerken, bu ara yaşadığım şanssızlıklarımı düşünüyordum. Babam geldi aklıma. Bir kaç zaman önce ”Ben senin için endişelenmiyorum, sen özel bir çocuksun” demişti. O da ne demek baboşcum, bir İdil Biret’liğim efendime söyliyim Bedri Baykam’lığım yok, nasıl yani? dedim ben de hemen. ”Özelsin dedi, nasıl anlatılır bilmiyorum ama senin işlerin hep bir şekilde yolunda olur. Sanki seni hep birisi koruyup kolluyormuş gibi” dedi. Tamam buna küçükken ben de inanıyordum ama bu aralar sanırım inanmayı bırakmışım ki biraz anlamaz bakınca şöyle dedi ”Şimdi hatırlamıyorum yine nereye gitmiştin ama, trafikte can çekişerek, tüm kırmızılara yakalanarak seni havaalanından almaya gelmiştim yorgun argın. Sen arabaya bindin ve eve doğru yola çıktığımızda sen bana yolculuğunu anlatırken ben yolda tüm ışıkların yeşile dönmesini trafiğin açık olmasını hayretle izliyordum. O kadar yol bir tane ışığa yakalanmadan gelinir mi? Gelindi! Sen özel bir çocuksun, senin önün hep açılır” dedi.
Sonra düşündüm evet ben pek kırmızıya denk gelmem trafikte ama bunu hayata yaymamıştım tabi. Tam da bunu düşünürken gözüm yanan kırmızıya takıldı yine. Allah allah bu ışık da amma uzun sürüyormuş. Neyse ilerledim biraz daha, eeee hani şanslıydık? Yine kırmızı!
Böyle böyle yolda 3 kırmızı ışığa yakalandım eve yaklaştığım sıralarda ve tam bizim sokağın oradaki dört yolda ne gördüm? Kaza olmuş!
Babam yine haklı çıktı, ben şanslı bir çocuktum ve kırmızı ışıklar bu sefer belki de işe yaramıştı.
Şu karamsarlıktan kurtulmanın vaktidir derken eve girince yine unuttum ve derdime tasama düştüm, ah bu baş ağrısı neden geçmez derken cep telefonum bipledi.
Karşılıklı mesajlaşarak sohbet ettik biraz. Bu aralar kızımızın cephesinde de aşk hayatı dertleri var. Eh sorunlar bitmiyor değil mi?! Hepimizin ayrı ayrı derdi var tasası var. Ama ne güzel ki şarkıda dediği gibi, birbirimize vitaminler moraller verdik, içimizdeki şeytanlara zülfikarlarla saldırdık ve ben yüzümde gülümseme ile telefonumu kenara koyup önümde duran bilgisayarımı açıp bu yazıyı yazdım. Hem gece gece telefonumu bipleyen kıza teşekkür etmek için, hem de içerde uyuyan babama.
Beni gülümsettikleri için! :)

İyi geceler!!!

Leave a Reply